Verjaring

~ Waarom vier ik eigenlijk mijn verjaardag?~

Vandaag ben ik jarig… Jarenlang vierde ik mijn verjaardag groots en uitgebreid. Veel mensen en heel veel eten. Hoe meer mensen hoe leuker… Het was ook altijd druk…

Eigenlijk te druk… maar de wetenschap dat het eigenlijk te druk was stopte ik heel ver weg en ik dealde daar de volgende dag wel mee. Het heel veel eten maken was eigenlijk ook vermoeiend maar dat nam ik dan voor lief. Wanneer de visite maar met een volle buik naar huis ging was ik tevreden maar compleet gesloopt.

Ik sloofde mezelf uit en was daarna compleet gesloopt, maar dat had ik ervoor over om in het middelpunt van belangstelling te staan op mijn verjaardag. Maar stond ik eigenlijk wel in dat middelpunt wat ik zo graag wilde en ervan verwacht? Oeps… nee dus. Ik stond namelijk de hele avond in de keuken om het eten op te warmen en op te dienen. Dus eigenlijk dat wat ik wilde gebeurde dus mooi niet.

  • Waarom wilde ik eigenlijk in het middelpunt van de belangstelling staan?
  • Waarom had ik daar dan behoefte aan?

Misschien herken je het wel dat je een grapje maakt en erom wordt gelachen. Dat je iets nieuws hebt en dat iedereen wil weten waar je het gekocht hebt. Dat gevoel wanneer iemand om mijn grapje lachte of wilde weten waar ik nieuws had gekocht… was het gevoel van aandacht… ze zien me toch staan… ik kan iets en dat gevoel deed me dan heel goed. De gedachte dat ik een spook zou zijn was er op dat moment niet.

Vroeger begreep ik het al niet hoe de populaire meiden het lukte alle aanzien te krijgen en dat iedereen er een moord voor deed om bij hun groepje te horen. Ik wilde ook graag ergens bij horen. Ik wilde er ook toe doen. Misschien moest ik ook maar de LA gear gympen gaan dragen die zij droegen, of de peperdure Levi’s kopen die zij droegen. Zou dat wat opleveren? Maar helaas…. Ook die poging heeft niet mogen baten. Daarna zelfs mijn eigenwaarde opzij gezet om erbij te mogen horen … Maar het veranderde niks aan de situatie, ze lieten me alsnog links liggen.

Nu doe ik eigenlijk precies hetzelfde als op de middelbare school. Ik nodig zoveel mogelijk familie en “vrienden” uit, wat lijkt op het aantrekken van die LA gear gympen en peperdure Levi’s…, en dan….. 😦 net als vroeger krijg ik niet waar ik al die moeite voor doe. Ja of ze een doggy bag mee mogen. Dat zorgt ervoor dat het dus vaak maar eenrichtingsverkeer is…

Mijn sociale leven bestaat inmiddels merendeels uit kennissen. Ach wat dat betreft is het net een trein… Er zijn mensen die op een station instappen of juist uitstappen maar ook die heel lang 1e klasse blijven zitten. Ongeacht de service of kwaliteit….

Mijn verjaardag ga ik vandaag klein vieren met mijn gezin, broertje en mijn beste vriendin. Ik ben benieuwd of het mensen opvalt dat ze geen uitnodiging hebben gekregen voor mijn vreetfestijn. Weet ik meteen wie ook geen kennissen meer zijn.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *