Voel jij je ook wel eens dat 5e wiel aan de wagen?

 

~Als 41 jarige moeder van 2 meiden (10 en 20 jaar) dacht ik dat ik een stabiel leven had opgebouwd. Geregistreerd partnerschap en al ruim 16 jaar samen met de meest fantastische stabiele man die er voor mij bestaat, de kinderen zijn gezond, een koophuis en mijn familie waar ik op terug kan vallen. ~

Wie ben ik eigenlijk? Ik was 4 maanden dat ik naar Nederland kwam. Ik ben geadopteerd en ben geboren in Indonesië. Volgens mijn papieren ben ik geboren als buitenechtelijk kind van mijn vader en moeder en daarom ook afgestaan. Ik ben toen met heel veel liefde opgenomen in het gezin. Ik heb ook een jonger geadopteerd broertje uit Indonesië maar dan uit een andere streek.

Het begon al vrij vroeg… Op de basisschool begon het gevoel al, blijkt achteraf. Ik werd meestal als laatste gekozen uit de rij, ik werd wel uitgenodigd op partijtjes maar stond er altijd alleen bij. Ook op de middelbare school hoorde ik niet bij een groepje. Stond vaak alleen in de pauzes …. er kwam nooit iemand naast me zitten in de les.

En nu ook… ervaar ik zo een situatie nog wel eens… het 5e wiel zijn… Gisteren nog… Ik liep naar een groepje “pratende moeders” een prompt viel het gesprek stil. Ik gaf nog aan ze het gesprek mochten voortzetten en dat gebeurde ook een soort van. De moeders draaide hun rug deels naar me toe zette het gesprek voort met een nieuwe vraagstelling. Ik voelde me zo to much op dat moment… Mijn hoofd zei wat anders overigens.

Verjaardagen en taart… Breek me de bek niet open… Daar voel ik me dan ook zo niet fijn. Zeker bij een drukke verjaardag waar ik niemand ken. Kom je de kamer binnen vol met pratende mensen, alle ogen op jou gericht… Je kent niemand, maar uit beleefdheid geef je iedereen een handje en neemt plaats op een stoel… Vaak ben ik blij dat er dan taart en drinken voor me klaar staat. Ook al ben ik geen taartliefhebster… maar het is een goede afleider voor mijn onbehagelijke gevoel in mijn buik. De taart gaat er dan in als koek maar met muizenhapjes, ben ik lekker lang bezig. Het liefst vermijd ik deze verjaardagen ook, het kost mij teveel energie, maar soms ontkom je er gewoon niet aan. Dan zet ik die knop toch maar om en ga ik daar braaf zitten taart eten en koffie nippen en maar hopen dat ze me niet zien.

Jarenlang heb ik het gedrag van die mensen op school en verjaardagen gekoppeld aan mezelf.

  • Ze kiezen mij als laatste dus ik was niet leuk genoeg
  • Ik werd helemaal niet gekozen in een team dus ik was niet sportief genoeg
  • In de pauzes stond ik dan alleen te zijn dus ik zag er niet leuk uit
  • Mensen maken geen praatje met me dus ik ben eng
  • Men komt niet bij me zitten dus ze vinden me vies….

Het zelfbeeld wat ik had werd er niet fraaier op. Jaren heb ik ermee rondgelopen en nog steeds komt mijn lage zelfbeeld wel eens om de hoek gluren.

Je hebt toch een goed leven, je hebt hier alles wat je hartje begeerd, je hoeft geen honger te lijden…. Dat werd mij jarenlang toegeroepen. Ik moest vooral dankbaar zijn voor de kans die ik had gekregen hier op te groeien…. Ergens voelde ik dat ook zo en ook dat alles wat men zei dat het klopte maar toch was dat niet de oorzaak van mijn functie als 5e wiel.

Onbegrip… Ja dat was wat ik steeds voelde wanneer mijn ouders het probeerde te verzachten, wanneer mijn leraren mij probeerde te helpen met extra huiswerk… Ze begrepen niet wat ik daadwerkelijk voelde en wat het met mij deed of wat mij daadwerkelijk dwars zat…

Begreep ik het zelf eigenlijk wel? Ik voelde me toch zo niet gehoord!

Voel jij je ook wel eens niet begrepen of gehoord?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *