Wel of niet doen?

Mijn jongste dochter is ziek, een fikse longontsteking met hoge koorts en veel hoesten.

“Vroeger” toen ik nog voor een baas werkte, voelde ik me dan heel erg schuldig om vrij te moeten nemen om bij mijn dochter thuis te kunnen zijn. Nu ik voor mezelf ben begonnen en eigenlijk een aantal afspraken moest afzeggen, kwam toch dat schuldgevoel weer naar boven.

Ik had toch juist de keuze gemaakt om ZZP-er te zijn om meer in vrijheid te leven?

Euhhhhhh ja dat klopt. Maar dan zijn er nog steeds stemmetjes in mijn hoofd, ook wel bekend als mijn ego, die beide wat anders zeggen. Het ene stemmetje zegt “je moet thuis blijven bij je dochter” waar het andere stemmetje zegt “je moet naar die afspraken gaan, want anders heb je geen inkomen”

Beide stemmetjes hebben op een bepaald punt gelijk. Maar ja, wat is nou belangrijker? Mijn dochter of inkomen? Ja ik weet en voel het dat mijn dochter in dit geval belangrijker is. Maar dat neemt niet weg dat er nog steeds twee stemmetjes in mijn hoofd zitten, die beide wat anders naar me schreeuwen.

Vroeger zou ik dan met een enorme schuldgevoel thuis gezeten hebben en er alles aan hebben gedaan om zo snel mogelijk weer te gaan werken. En nu, zit ik thuis met zo nu en dan twee stemmetjes in mijn hoofd die lekker aan het bekvechten zijn.

Ze mogen er van mij allebei zijn maar of ik er wat mee doe is een tweede. In dit geval hang ik er een aan de waslijn om te laten drogen. Wellicht dat ik er later wat mee doe.

Misschien herken je het wel… Dat er twee stemmetjes in je hoofd je gek maken en jij vervolgens niet kan kiezen zonder schuldgevoel.

Ik heb het ook wel eens wanneer ik twijfel over het los laten van een persoon uit mijn sociale leven. Dan zegt de ene dat het zielig is om haar los te laten, en het andere stemmetje zegt dat ik geen behoefte heb om er energie in te steken.

Door te kijken wat de hoogste intentie is van beide kwam ik tot de conclusie dat het bij mij ging om voor mezelf kiezen of voor een ander kiezen. En dat daarin de hoogste intentie liefde is voor mij.

Ik wilde uit liefde juist voor mezelf kiezen, en uit liefde naar haar haar niet in de steek laten. Maar wie hield ik hierin nou voor de gek? Was het liefde dat ik haar niet in de steek wilde laten? Liet ik haar eigenlijk wel in de steek?

Door te ervaren dat beide uit liefde voortkomt, kon ik er op een andere manier naar kijken. Dat ik haar juist uit liefde los laat om haar een eigen proces te gunnen… en haar niet in de steek laat.

Zij heeft blijkbaar haar eigen ruimte nodig, net als ik, om zelf dingen te gaan ervaren en levenslessen op te doen.

Daarin staat de keuze voor mijn dochter of werk ook met de hoogste intentie van liefde. Liefde als zorgen … zorgen voor een ziek kind, maar ook het zorgen voor brood op de plank. Maar dat mijn voorraadkast helemaal vol staat en ik mij daar dus geen zorgen om hoef te maken.

Heb jij wel eens twee stemmetjes die je in je hoofd twee kanten op trekken? En dat het maken van een keuze er niet gemakkelijker op wordt?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *