De pijn uit een vroegere gebeurtenis volgt mij al jaren

En daar loop ik nu dus tegenaan…

Vandaag ontstond er een situatie … Een situatie die ervoor zorgde dat mijn hoofd op hol sloeg qua gedachtes… Gedachtes heb ik vaker en iedereen heeft de hele dag door gedachtes… maar deze waren opeens heel heftig aanwezig. En door bij die gedachtes stil te staan realiseerde ik me dat de leidraad van deze gedachtes ontstaan is toen ik heel klein was. En die gebeurtenis heeft nog steeds invloed op mijn dagelijks leven. Zelfs nu ik 41 ben….

Ik dacht dat ik zulke gedachtes eigenlijk al een soort van verwerkt had maar niks blijkt minder waar te zijn. Ik heb ze eigenlijk altijd maar weggestopt en geprobeerd te negeren. Geen aandacht aan te geven en gewoon door te gaan.

En eigenlijk levert het steeds wegstoppen van deze gedachtes me iets op wat ik niet had verwacht. Namelijk het steeds wegstoppen heeft ervoor gezorgd dat het een soort van gaan etteren is. Je kan het zien als een wondje welke is gaan ontsteken. Wanneer je niks aan die ontsteking doet blijft het broeien en gaat het groeien. Tot je huid de druk niet meer kan handelen en dus knapt. En het steeds net doen alsof die gedachtes er niet waren is eigenlijk gelijk aan het negeren van een wondje dat ontstoken is en dus verder gaat broeien.

Vroeg of laat knapt de huid toch wel en dus ook mijn hoofd vol gedachtes naar aanleiding van die gebeurtenis. Dan is het niet de huid die knapt maar mijn lijf die stop roept en ik dus in een burn-out of depressie terecht kom. Aangezien ik afgelopen jaren al meerdere malen een burn-out heb ervaren, weet ik nu wel zeker dat ik er alles aan zal doen om dus niet weer in een burn-out te komen.

In plaats van ze te negeren, die gedachtes, merk ik ze op… Ze zijn er en dat vind ik goed. Want ik weet dat deze gedachtes worden gemaakt door mijn perceptie van een bepaalde situatie die ik vroeger heb meegemaakt. Heel wijs kan ik nu zeggen dat niet elke situatie zoals deze hetzelfde is en dus een zelfde betekenis hebben. Maar gebaseerd op een eerdere ervaring maakt mijn hoofd toch die gedachtes. En zo ontstaat dus bij mij bepaalde angst. Angst voor het resultaat van een soort gelijke situatie waarbij mijn hoofd dan weer op hol slaat en zegt tegen me… pas op want dit kan verkeerd gaan.

Maar wie zegt dat het weer verkeerd gaat? Ik kan niet in de toekomst kijken en mijn gedachtes zijn niet concreet. Niet elke situatie zoals toen is nu hetzelfde. Dus heb ik besloten de gedachtes te laten komen, ik merk ze op…. Ik heb er zelf een keuze in wat ik er dan mee doe. Soms laat ik ze net als de wolken voor de zon vanzelf verdwijnen door er geen aandacht aan te geven en soms laat ik de pijn die ik dan voel stromen. Dat lucht op en dat maakt de gebeurtenis van toen steeds iets minder zwaar.

Nu voel ik me steeds veiliger om de pijn van mijn innerlijke kind er te laten zijn. Te voelen en te laten stromen. Ook de verdriet die uit deze gebeurtenis is ontstaan mag er zijn. Wegstoppen heeft geen zin, want dan wordt het kapot barsten van de huid alsmaar heftiger en pijnlijker. Door de pijn te voelen die ik jarenlang heb weggestopt ontstaat er ruimte voor beweging en ontspanning van de huid die dicht zal groeien.  

Wil jij ook die ruimte voor beweging ervaren maar weet je even niet waar je moet beginnen? Voel je vrij om mij een mail te sturen…

Shivascoaching4you@gmail.com

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *