Overleven

overleven

Jarenlang heb ik geprobeerd te overleven met onbewust gedrag, welke mij enorm geholpen heeft bij pijnlijke en/of onplezierige situaties.

Dat vroegere gedrag varieerde van een jointje roken tot aandacht van (veel oudere) mannen zoeken, van een figuurlijke gat in mijn hand en dus heel veel geld uitgeven tot automutilatie.

Ik heb dat nooit ervaren als dat ik keihard aan het overleven was, tot enkele jaren geleden. Toen realiseerde ik me pas waarom ik vroeger deed wat ik deed.

Ik deed dat blijkbaar om pijnlijke en/of onplezierige situaties te verzachten of helemaal te doen vergeten.

Als kind ben je afhankelijk van je ouders. Zij voorzien je van je primaire levensbehoefte, aandacht, zorg en liefde welke allen van levensbelang zijn. En als kind doe je er alles aan om daarin te worden voorzien.

Ik werd, toen ik 4 maanden was, bij mijn moeder weggehaald. Je ouders zijn vanaf de geboorte (ook daarvoor) van levensbelang en je hecht je er vanaf de ontwikkeling van je reptielenbrein aan in ieder geval je moeder.

Onze band werd abrupt verbroken. Ik dacht jarenlang dat ik daar nu geen last van kon hebben maar tegendeel blijkt. Ik dacht dat je zulke situaties als baby niet mee kon krijgen. Maar blijkbaar is dat wel zo. Vanaf heel vroeg hecht je als kind aan iemand en het weghalen bij die veilige haven heeft een mega impact op je als kind.

Ik bleek er dus wel last van te hebben. Ik heb geen veilige hechting mogen ervaren. En om te voorkomen dat ik niet nog een keer mijn nieuwe veilige haven kwijt zou raken, deed ik er alles aan om haar ook echt niet kwijt te raken. Ik liet haar geen moment uit het oog. Bang dat zij nooit meer terug zou komen wanneer ze me naar de peuterspeelzaal bracht.

Als kind ging ik me daardoor al heel vroeg aanpassen. En deed er alles voor om maar die aandacht te krijgen en ook vast te houden. Daar ontstond mijn please gedrag. Ik deed alles wat iemand wilde, en daar ging ik echt heel ver in, mits ik de aandacht kreeg die ik wilde. Niet alleen bij mijn nieuwe veilige haven maar later ook in mijn relaties, vriendschappen en op mijn werk.

Zodra het lastig werd, er een conflict kwam, of er ontstond spanning, dan schoot ik onbewust in het please- en conflict vermijdend gedrag van vroeger. Ik weet dat dit gedrag nooit bewust van mij is geweest en zo is ontstaan door de situatie waar ik uit ben gekomen.

In het pleasen, conflict vermijdend gedrag en andere overlevingsstrategieën ging ik heel, heel, heel erg ver.

Wanneer de pijn en/of het verdriet me te heftig werd, zag ik soms maar 1 uitweg en dat was alles zoveel mogelijk verdoven… Blijkbaar lukte het me niet iedereen bij me te houden of tevreden te maken. En dat deed pijn, dat kwam ook door het niet respecteren van mijn grenzen. Zoveel pijn in combinatie met de angst mensen te verliezen dat ik een hele voorraad aan overlevingsstrategieën had. Een van de strategieën die ik regelmatig toepaste was automutilatie. Daar ben ik 4 jaar geleden mee gestopt.

Nu ben ik me ervan bewust dat mijn gedrag het pure overleven was. Maar dat heb ik jarenlang zo niet ervaren. Ik heb me er heel lang voor geschaamd. Wilde er echt niet over praten, laat staan vertellen. Maar durf nu mezelf steeds kwetsbaarder op te stellen en het naar buiten te brengen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *